Odpowiedź na interpelację nr 32747 w sprawie infrastruktury licznikowej dla systemów AMI. Odpowiadający: prezes Urzędu Regulacji Energetyki Maciej Bando.

Warszawa, 19-06-2015

Szanowny Panie Marszałku,

Odpowiadając na interpelację nr 32747 Poseł Jolanty Szczypińskiej w sprawie infrastruktury licznikowej dla systemów AMI, niniejszym przedstawiam, co następuje.

1. Jaką rolę odegrało URE w tworzeniu WST?

Urząd Regulacji Energetyki był jednym z inicjatorów procesu wypracowania specyfikacji technicznej warunkującej wypełnienie wymagań interoperacyjności i wymienności, określonych w Stanowisku Prezesa URE z dnia 15 lipca 2013 r. Dokument ten był elementem procesu budowy inteligentnych sieci dot. kształtowania ram wdrożenia w Polsce inteligentnego opomiarowania. W trakcie prac, rozpoczętych w 2008 r., powstały cztery Stanowiska Prezesa URE, opublikowane w latach 2011?2013.

Rozbieżności w implementowaniu wymagań ww. Stanowisk Prezesa URE, jakie ujawniły się w trakcie pierwszych wdrożeń pilotażowych w poszczególnych OSD skłoniły do powołania, z inicjatywy Prezesa URE i Prezesa PSE S.A., grona złożonego z: URE, PSE S.A., pięciu OSD oraz zarządów TOE, KIGEiT, Zarządcy Rozliczeń S.A. i Federacji Konsumentów, pod nazwą Warsztaty Rynku Energii. Celem Warsztatów było wypracowanie – w trybie konsensu ? jednolitego podejścia do procesu wdrożenia w Polsce inteligentnych sieci. Jednym z zadań szczegółowych stało się wypracowanie WST, które zostało powierzone zespołowi roboczemu złożonemu z przedstawicieli PSE S.A., pięciu OSD, TOE, KIGEiT i URE. Przedstawiciel URE był jednym z członków zespołu opracowującego WST. Należy podkreślić, że jesienią 2014 r. jeden z kluczowych uczestników Warsztatów, jakim był KIGEiT, wycofał się z prac (pismo z dn. 7.11.2014 nr KIGEiT/2235/11/2014).

2. Czy WST będzie obowiązkowe dla OSD?

Prezes URE nie jest upoważniony do wprowadzenia obowiązku stosowania wymagań. Aktualnie nie ma podstawy prawnej, która mogłaby nadać Specyfikacji charakter obligatoryjny. Proces wypracowania wymagań był oparty na wzajemnym porozumieniu, którego ostatecznie – w kwestiach zapewnienia interoperacyjności i wymienności – nie udało się osiągnąć, a szereg kwestii pozostawiono do wyboru inwestorom. W efekcie prac ww. Zespołu nie wypracowano Wzorcowej Specyfikacji Technicznej. Prace zakończyły się rekomendowanymi zapisami specyfikacji technicznej dla infrastruktury inteligentnego opomiarowania, które zostały zamieszczone na stroniehttp://ise.ure.gov.pl/ise/warsztaty-rynku-energi/ami/6170,Rekomendowane-zapisy-specyfikacji-istotnych-warunkow-zamowienia-opracowane-dla-p.html

3. W jakim celu ma być wprowadzone USB w inteligentnych licznikach? Konieczność USB mocno ograniczy rozwój branży.

Konieczność zastosowania w liczniku portu USB wynika z przyjętego na wstępie prac założenia zapewnienia interfejsu dla Infrastruktury Sieci Domowej (m.in. zgodnie z wymaganiami zdefiniowanymi przez Komisję Europejską: Standarization of the smart metering Communications architecture (M/441; M/490)). Należy dodać, że port USB jest jednym z najczęściej stosowanych portów komunikacyjnych na świecie. Zastosowanie w tym przypadku powszechnie stosowanego i dostępnego portu USB nie ograniczy rozwoju „branży” mającej wyposażyć klientów (odbiorców energii) w elementy wspierające ich energoefektywne zachowania. Zastosowanie interfejsu USB w liczniku, jako już zestandaryzowanego rozwiązania, była jednym z kluczowych postulatów przedstawiciela KIGEiT w zespole pracującym nad specyfikacją. Pozostawienie dowolności w tym względzie dostawcom (producentom) liczników stanowiłoby barierę dla tego rozwoju. Dla OSD (jako „branży”) jest to rozwiązanie neutralne, którego stosowanie leży poza obszarem kompetencji OSD. Jedynie dla „branży” w postaci tych producentów liczników, którzy są zainteresowani kontynuowaniem sprzedaży dotychczasowych rozwiązań stanowić to może pewien problem, obligując ich do podjęcia prac rozwojowych. Np. czołowy polski producent liczników (firma APATOR) nie zgłasza jako problemu konieczności wdrożenia licznika z gniazdem USB. Potwierdzają to również niektóre wdrożenia realizowane przez OSD: w polskiej sieci elektroenergetycznej jest już zainstalowanych ponad 630 tysięcy liczników wyposażonych w port USB.

4. Kto ma być użytkownikiem USB?

W pierwszej kolejności użytkownikiem USB ma być klient. Rezerwowo, w sytuacji niewydolności komunikacji w kanale podstawowym pomiędzy licznikiem a Bazą Danych OSD, interfejs ten może być wykorzystany do uruchomienia na nim komunikacji zastępczej pomiędzy licznikiem a OSD, ale bez pogarszania warunków obsługi klienta. Należy podkreślić, że korzyści osiągane z wdrożenia AMI zgodnie z polityką Prezesa URE powinny być osiągane w pierwszej kolejności przez Konsumentów energii elektrycznej, z wykluczeniem potencjalnych obciążeń finansowych odbiorcy końcowego.

5. Kto ma być instalatorem systemu np. HAN przez USB?

Z uwagi na fakt, że instalacja systemu nie należy do kompetencji OSD, wykonawcą może być Administrator Sieci Domowej, tzn. klient lub firma działająca na jego zlecenie, np.: ESCO, Sprzedawca energii, Agregator usług prosumenckich, firma specjalizująca się we wsparciu w tym zakresie.

6.Kto będzie robił np. update HAN?

Tak jak wskazano powyżej – odpowiedzialny w tej kwestii będzie Administrator Sieci Domowej.

7. Czy WST nie spowoduje wejścia na rynek urządzeń wyprodukowanych w Chinach, które będzie charakteryzowała bardzo niska cena? WST spowoduje natomiast wzrost kosztów wytworzenia liczników inteligentnych dedykowanych na polski rynek dla europejskich dostawców.

Należy zwrócić uwagę, że nie powstała Wzorcowa Specyfikacja Techniczna. Prace zakończyły się sformułowaniem rekomendowanych zapisów specyfikacji technicznej dla infrastruktury inteligentnego opomiarowania (por. http://ise.ure.gov.pl/ise/warsztaty-rynku-energi/ami-/6170,Rekomendowane-zapisy-specyfikacji-istotnych-warunkow-zamowienia-opracowane-dla-p.html).

Problem niskiej ceny jest zagadnieniem z obszaru ustawy Prawo o zamówieniach publicznych i praktyki jej stosowania, która kreuje z tego tytułu ryzyka nie tylko w obszarze inteligentnego opomiarowania.

8. Czy wprowadzenie WST nie spowoduje potencjalnego zawężenia ilości dostawców i przez to ograniczenie konkurencji, wiec możliwości zawyżania cen?

Nie powstała Wzorcowa Specyfikacja Techniczna – jak wyżej.

Doświadczenia praktyczne z już przeprowadzonych przetargów realizowanych przez niektórych OSD na podstawie wstępnych wymagań specyfikacji technicznej pozwalają wnioskować, że uzyskują oni korzystne ceny na rynku.

9. Która z technologii komunikacyjnych jest na tyle sprawdzona i gwarantująca wymaganą skuteczność pracy systemu by forsować ją, jako obowiązującą wszystkie OSD na terenie całego kraju?

W systemie inteligentnego opomiarowania, do komunikacji pomiędzy poszczególnymi elementami systemu, może być stosowany szereg różnych technik komunikacji. Przyjmując, że pytanie dotyczy komunikacji pomiędzy koncentratorem danych pomiarowych oraz licznikami energii elektrycznej ? stosowana w tym obszarze technologia powinna być otwarta, możliwa do stosowania przez wielu producentów bez żadnych ograniczeń i warunków wstępnych. W Polsce najwięcej jest zainstalowanych liczników opisanych specyfikacją PRIME, której działanie pozwala na potwierdzenie osiągania założonych celów oraz docelowo zapewnienie w skali kraju interoperacyjności. Powyższe nie wyklucza, że w niedalekiej przyszłości, tj. w okresie eksploatacji zainstalowanych liczników AMI, nie pojawi się technologia lepiej spełniająca oczekiwania. Z tego względu wymaganiem kluczowym, przewidzianym w Specyfikacji jest zapewnienie możliwości zastosowania na tym samym sprzęcie różnych rodzajów modulacji (opisanych różnymi specyfikacjami, w granicach pasma częstotliwości CENELEC A), implementowalnych poprzez zdalną wymianę oprogramowania. Obecnie rekomendowana specyfikacja techniczna nie definiuje standardu komunikacji, ani nie wymusza wdrożenia zdolności do jej wymiany.

10. Kto jest gwarantem powodzenia, czyli osiągnięcia założonych skuteczności i funkcjonalności systemu pracującego w danej technologii, w sytuacji jej odgórnego narzucenia przez URE?

Należy wskazać, że nie ma „odgórnego narzucenia technologii przez URE”.

Gwarantem powodzenia wdrożenia każdej technologii jest jej dostawca. Podstawą przyjęcia Specyfikacji jako wzorcowej miało być wypracowanie konsensusu, a jej wdrożenie realizowane miało być w wyniku porozumienia, a nie narzucania.

11. Kto jest odpowiedzialny za ewentualne niepowodzenie narzuconej technologii w działaniu?

Jak wskazano powyżej ? nie ma technologii narzuconej.

12. Interoperacyjność oraz wymienność polegają na pełnej współpracy różnych komponentów różnych producentów. Obecne na rynku firmy (producenci liczników/systemów) oferujące kompletne systemy AMI są w stanie udzielić gwarancji na ich działanie i wysoką skuteczność, ponieważ są jednocześnie ich developerami i usuwanie ewentualnych usterek mieści się w ich kompetencjach. Współdziałanie ich, własnej produkcji lub holdingu, poszczególnych komponentów jest również owocem „know-how” danej firmy. Narzucenie jednej specyfikacji (liczników i koncentratorów) powoduje zdjęcie odpowiedzialności z dostawców komponentów za działanie systemu, jako całości jako, że wybór technologii nie leży już po stronie dostawcy. Dostawca zobowiązany jest dostarczyć komponenty zgodne ze specyfikacją, pomimo braku przekonania o powodzeniu całego projektu. Komponenty te podlegają bardzo dokładnym testom ale jedynie jako komponenty i jedynie na stacji wzorcowej klienta (OSD ENERGA).

Kto jest gwarantem poprawnej współpracy, wykonanego według narzuconej specyfikacji, komponentu X producenta A z komponentem Y producenta B?

Jak wskazano powyżej ? nie ma technologii narzuconej. Ryzyko niepowodzenia inwestycji ponosi zazwyczaj inwestor.

13. Warunkiem koniecznym do uzyskania odpowiedniej skuteczności całości systemu jest należyta współpraca poszczególnych elementów składowych systemu AMI jak i dobór odpowiedniej technologii komunikacji. Przecież OSD nie może obwarować umowy z dostawcą komponentów wymogami osiągnięcia określonej skuteczności oraz karami za jej niedotrzymanie.

Odpowiedzialność dostawcy oraz kary umowne to kwestie nie należące do kompetencji URE. Wyjaśnienia wymaga fakt, że dostawca nie dobiera odpowiedniej technologii komunikacji do konkretnego miejsca w sieci OSD, lecz dostarcza własną technologię (którą z różnych względów uważa za najlepszą). Zawsze istnieje ryzyko, że dostarczona technologia może się nie sprawdzić w niektórych, niewielkich, fragmentach sieci (np. z powodu zbyt dużych odległości pomiędzy licznikami lub szczególnego charakteru zakłóceń) – i nie ma tutaj znaczenia, czy będzie to standard komunikacji wskazany przez zamawiającego, czy też wybrany przez dostawcę. W takich przypadkach jest zazwyczaj przewidziane zastosowanie zastępczej technologii komunikacji.

Kto poniesie odpowiedzialność finansową za koszty przedłużającego się procesu wdrożenia, w przypadku lub konieczności zmian produktowych, gdy wybrana technologia zawiedzie bądź system okaże się niewydolny?

Zakres pytania nie dotyczy kompetencji Prezesa URE. Należy wskazać, że generalnie w takich sytuacjach odpowiedzialność ponosi inwestor lub dostawca, w zależności od zapisów umowy.

14. W przypadku zawarcia przez OSD umowy na dostawę kompletnego systemu w zaproponowanej przez dostawcę/dostawców technologii, koszt komponentów, uruchomienia, oprogramowania, gwarancji działania oraz serwisu systemu określony jest w ofercie i umowie. Ewentualne niebezpieczeństwo konieczności przedłużenia procesu wdrożenia czy uzupełnienia systemu o dodatkowe komponenty reguluje umowa bądź są ryzykiem dostawcy systemu. OSD posiada zabezpieczenie w postaci kar umownych w przypadku zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności.

Ocena dotycząca umów zawieranych przez OSD nie leży w kompetencjach Prezesa URE.

Jest to sytuacja opisana w komentarzu do pkt 12.

W przypadku zamówień na komponenty koszty uruchomienia systemu, osiągnięcia odpowiedniego poziomu skuteczności lub koniecznych zmian w produktach oraz dotrzymania terminu oddania systemu do użytkowania spoczywają jedynie po stronie OSD.

Zagadnienie nie należy do kompetencji Prezesa URE. Ryzyko niepowodzenia ponosi OSD, niezależnie od zapisów umowy z dostawcą. Warto wskazać, że budowanie kompetencji po stronie OSD jest trudne, ale pozwala to ryzyko ograniczyć.

Kto powinien i czy kontroluje koszty samodzielnego wdrożenia/uruchomienia ponoszone przez OSD?

Koszty samodzielnego wdrożenia ponoszone przez OSD podlegają reżimowi regulacji kosztów operacyjnych. OSD nie ma możliwości rekompensowania straty z tego tytułu.

15. URE zobowiązuje się do przeniesienia kosztów w taryfę pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w Stanowisku (opublikowanym 15 lipca 2013 r.). Jakie kryteria pozwalają ocenić stopień spełnienia przez OSD stawianych wymagań?

Miały to być kryteria wydajnościowe, zasygnalizowane w Stanowisku Prezesa URE z lipca 2013 r. Jednakże Prezes URE zawiesił stosowanie postanowień przedmiotowego Stanowiska w marcu 2015 r. Na obecnym etapie rozwoju Smart Grid są zbierane doświadczenia i prowadzone projekty pilotażowe. Obecnie Prezes URE nie widzi uzasadnienia dla kontynuacji rozwiązań zaproponowanych ww. Stanowisku dla nowych projektów.

16. Czy fakt zastosowania zalecanej technologii i osiągnięcie w ten sposób teoretycznej wymienności komponentów predestynuje wdrożenie do uznania przez URE za spełniający wymogi w stopniu wystarczającym by skuteczność całego systemu uznać za drugoplanową i zwiększać udział danych estymowanych w miejsce rzeczywistych?

Zagadnienie nie leży w kompetencjach Prezesa URE.

17. Czy okres, w jakim wymagane jest uzyskanie odpowiedniej skuteczności jest na tyle elastyczny by był pomijany w kryterium oceny przydatności wdrożenia a zatem i technologii, jaka została zastosowana?

Okres ten musi być na tyle elastyczny, by uwzględniać fakt wdrażania nowatorskiego rozwiązania w warunkach polskich, w sposób, który nie wystawi na ryzyko wtórnego zmonopolizowania rynku urządzeń AMI przez jednego z dostawców.

18. Dlaczego wybrano moduł przyłączeniowy licznika energii elektrycznej produkcji WAGO?

Należy wyjaśnić, że nie wybrano modułu produkcji WAGO. Rozwiązanie WAGO jest produktem współpracy WAGO ELWAG Sp. z o.o. i PTPiREE. WAGO przekazało OSD i PTPiREE pełne prawa do dysponowania rozwiązaniem. Należy dodać, że wynikało to m.in. z następujących względów:

• nikt inny, w tym – drugi wiodący dostawca tego rodzaju rozwiązań, nie odpowiedział w zadowalający sposób na zapotrzebowanie zgłoszone wobec rynku dostawców,
• pod względem funkcjonalnym oraz technologicznym rozwiązanie zaproponowane przez WAGO zostało najwyżej ocenione przez zespół spośród znanych na rynku.

19. Czy narzucenie konkretnego adaptera nie ograniczy konkurencyjności na rynku liczników inteligentnych? Jeśli nie, to dlaczego?

Należy wskazać, że na rynku obecnie są stosowane różne rozwiązania, a w Specyfikacji zaproponowano nowatorskie podejście. Aktualnie żaden dostawca liczników nie dysponuje takim produktem, zatem ich szanse rynkowe są wyrównane. Unifikacja adaptera jest rozwiązaniem analogicznym do potrzeby zunifikowania wszystkich innych interfejsów krytycznych ze względu na wymóg wymienności. Należy nadmienić, że celem urządzenia jest zwiększenie pewności i ciągłości zasilania w energię elektryczną, w tym bezprzerwowe zasilanie w razie konieczności wymiany licznika.

20. Dlaczego URE nie chce odnieść się do oficjalnego stanowiska Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji, która jest członkiem Warsztatów Rynku Energetycznego (WRE) i była jednym z inicjatorów i promotorów opracowania Projektu Wzorcowej Specyfikacji Technicznej dla systemów AMI?

Każdy z uczestników procesu miał okazję wypowiedzenia się w ramach prowadzonych prac WRE, a uzgodnienia następowały w ramach konsensusu. W konsekwencji każdy z Interesariuszy miał możliwość przedstawienia swojego poglądu na warsztatach WRE. Z tego też powodu zajmowanie stanowiska jedynie przez jednego z Interesariuszy – Prezesa URE ? naruszałoby zasady funkcjonowania warsztatów i ustalania ostatecznej wersji Specyfikacji technicznej.

Należy dodać, że KIGEiT pismem z dn. 7.11.2014 r. nr KIGEiT/2235/11/2014 poinformowała Prezesa URE o swojej decyzji zakończenia udziału w pracach WRE i złożyła rezygnację z członka Rady Programowej WRE oraz wycofała wszystkie osoby, które KIGEiT rekomendowała do prac w zespołach roboczych.

21. W Stanowisku KIGEiT można przeczytać, że „Projekt (WST) ogranicza możliwość konkurencji nowych operatorów, pragnących działać na granicy pomiędzy operatorami zasiedziałymi oraz konkurencję pomiędzy operatorami zasiedziałymi”. Jaka jest opinia URE w tej kwestii?

W zakresie naruszenia zasad uczciwej konkurencji właściwy jest Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

22. W Stanowisku KIGEiT można przeczytać, że „Specyfikacja nie odpowiada w sposób zadowalający na potrzeby rynku sprzętu powszechnego użytku i potrzebom konsumentów, gdyż nie tworzy specyfikacji pozwalającej na zaoferowanie jednolitej platformy sprzętowej dla klienta końcowego”. Jaka jest opinia URE w tej kwestii?

Odpowiedź zawarta w komentarzu do pkt 20.

23. Jaka jest opinia URE na temat propozycji KIGEiT dotyczącej powołania Pełnomocnika Rządu, który będzie miał możliwość kierowania pracami Zespołu ds. Smart Grid?

Do zakresu kompetencji Prezesa URE nie należy opiniowanie propozycji stowarzyszeń branżowych i izb, dopóki nie staną się przedmiotem uzgodnień projektu aktu prawnego.

24. Jaka jest opinia URE w kwestii zaproponowanych przez KIGEiT zadań dla Zespołu ds. Smart Grid?

Odpowiedź jak powyżej w pkt 23.

25. Jaka jest opinia URE w kwestii skorzystania przez Zespół ds. Smart Grid w swoich pracach legislacyjnych z obszernej bazy wiedzy opracowanej przez europejskiej organizacje standaryzacyjne (ESO), opracowanej na podstawie mandatów:

1. M/490 EN z dnia 1-go marca 2011 r. Smart Grid Mandate, Standardization Mandate to European Standardisation Organisations (ESOs) to support European Smart Grid deployment,
2. M/441 EN z dnia 12 marca 2009 r. Standardisation madate to CEN, CENELEC and ETSI in the field of measuring instruments for the development of an open architecture for utility meters involving communication protocols enabling interoperability,
3. M/468 EN z dnia 4-go czerwca 2010 r. STANDARDISATION MANDATE TO CEN, CENELEC AND ETSI CONCERNING THE CHARGING OF ELECTRIC VEHICLES?

Odpowiedź jak w pkt 24.

26. Dlaczego do tej pory nie ma podanych wyników konsultacji Stanowiska w sprawie AMI? Kiedy będą one dostępne?

Konsultacje dotyczące Stanowiska ws. AMI z 2011 r. nałożyły się na podjęte w 2013 r. prace nad Specyfikacją Techniczną. Ze względu na zmieniający się przedmiot prac Zespołu nie powrócono w bezpośredni sposób do tej sprawy. Obecnie URE nie przewiduje aktualizacji Stanowiska ws. AMI. Należy dodać, że kwestie dotyczące sposobu i tempa, a także ewentualnych wymagań w zakresie specyfikacji technicznej, zostały przedstawione przez Ministerstwo Gospodarki w projekcie założeń do aktu prawnego, jakim miał być wprowadzony system zdalnego odczytu (inteligentnych liczników). Obecnie projekt ten jest przedmiotem analiz i prac tego Ministerstwa.

27. Minął również termin zgłaszania uwag do WST. Kiedy zostaną opublikowane wyniki konsultacji?

Wyniki konsultacji zostały opublikowane na stronie URE, w formie rekomendowanych zapisów specyfikacji, pod linkiem http://ise.ure.gov.pl/ise/warsztaty-rynku-energi/ami/6170,Rekomendo-wane-zapisy-specyfikacji-istotnych-warunkow-zamowienia-opracowane-dla-p.html.

28. W branżowych kuluarach mówi się, że WST jest stworzone pod jednego OSD i dla jednego dostawcy rozwiązań. Jaka jest Państwa, jako URE, opinia w tym temacie?

Nie jest rolą Prezesa URE komentowanie „kuluarowych” informacji.

29. Jakie priorytety na 2015 r., które wpłyną na rozwój rynku inteligentnej energetyki w Polsce (zarówno związanej z energią elektryczną, ciepłem, jak i gazem), wyznaczył sobie Urząd Regulacji Energetyki?

URE wskazuje, że wdrażanie inteligentnego opomiarowania powinno być kolejnym elementem procesu budowy inteligentnych sieci elektroenergetycznych, a nie jego początkiem. Obecny stan sieci dystrybucyjnych sprawia, że w pierwszej kolejności należy zająć się poprawą jakości istniejących sieci (w szczególności poprzez ich wymianę i modernizację), na co w jednoznaczny sposób wskazuje niekorzystny poziom wskaźnika SAIDI określającego poziom niezawodności sieci. Jest to wskaźnik przeciętnego systemowego czasu trwania przerwy długiej i bardzo długiej (tzn. trwającej dłużej niż 3 minuty), wyrażony w minutach na odbiorcę na rok. SAIDI jest współczynnikiem niezawodności stanowiącym sumę iloczynów czasu trwania przerwy w dostawie energii (w minutach) i liczby odbiorców narażonych na skutki tej przerwy w ciągu roku, podzieloną przez łączną liczbę obsługiwanych odbiorców przyłączonych do sieci. Z punktu widzenia odbiorcy wskaźnik SAIDI obrazuje podstawowy parametr jakości, jakim jest ciągłość świadczenia usług dostaw energii elektrycznej.

Na ten cel operatorzy systemów dystrybucyjnych powinni aktualnie przeznaczać środki finansowe. Obecnie trwa proces związany z instalowaniem na stacjach transformatorowych SN/nN liczników bilansujących, które pozwalają na szczegółowy pomiar wielkości strat w sieci, a także na kontrolowanie jakości czyli m.in. stopnia zapewnienia ciągłości dostaw energii elektrycznej, czy zapewnienia napięcia znamionowego. Zgodnie z przyjętymi założeniami, do 2020 r. ma nastąpić objęcie modernizacją, polegającą na zainstalowaniu tego typu liczników, możliwie największej liczby stacji transformatorowych. Do końca 2015 r. miałyby zostać opomiarowane stacje transformatorowe w ilości, która umożliwiałaby kontrolę jakości dostaw energii elektrycznej u 51% odbiorców (w całym kraju) przyłączonych na niskim napięciu, natomiast na 31 grudnia 2018 r. ? 80% tej populacji. Powyższe założenie uwzględnia fakt, że począwszy od 1 stycznia 2016 r. w sektorze dystrybucji energii elektrycznej ma nastąpić wprowadzenie regulacji jakościowej, nad czym obecnie trwają intensywne prace przygotowawcze. Przez regulację jakościową należy rozumieć szeroko pojętą jakość świadczenia usług dystrybucji. Ma ona bowiem służyć podniesieniu jakości dostarczanej energii elektrycznej przy zachowaniu dostępności cenowej usług dystrybucji energii elektrycznej, a także utrzymaniu dotychczasowego poziomu inwestycji. Regulacja jakościowa ma doprowadzić do zasadniczego skrócenia czasu trwania przerw w dostawie energii elektrycznej oraz realizacji przyłączenia do sieci, a w kolejnym etapie także do skrócenia czasu niezbędnego do zmiany sprzedawcy.

Uwzględniając wyżej wskazane okoliczności należałoby przyjąć, że montaż liczników zdalnego odczytu na szerszą skalę powinien się rozpocząć w kolejnym okresie regulacji, tj. 2021?2025 i zostać zakończony po 2029 r. Należy założyć, że proces ten powinien być rozłożony na 8-10 lat, kiedy sieć dystrybucyjna zostanie zmodernizowana na tyle, że możliwe będzie osiągnięcie ? zarówno przez przedsiębiorstwa energetyczne, jak i odbiorców energii elektrycznej ? optymalnych korzyści wynikających z montażu tych liczników. Przypomnieć również należy, że pięciu największych OSD prowadzi obecnie programy pilotażowe związane z instalowaniem liczników zdalnego odczytu. Ostateczne wyniki i wnioski wynikające z prowadzonych prac, zapewne okażą się bardzo pomocne przy wypracowaniu optymalnych zasad i rozwiązań w zakresie wdrażania „inteligentnych liczników” na szerszą skalę. Z powyższych względów zmianie ? polegającej na przesunięciu w czasie ? winien ulec harmonogram instalowania liczników zdalnego odczytu zaproponowany w projekcie założeń.

Podkreślić również należy, że aktualne plany rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię elektryczną uzgodnione przez operatorów systemów dystrybucyjnych z Prezesem URE w trybie określonym w art. 16 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.) nie przewidują wymiany tak dużej liczby liczników w tak krótkim czasie. W związku z tym, przyjęcie zaproponowanego w projekcie założeń harmonogramu montażu „liczników inteligentnych” skutkowałoby wzrostem płatności odbiorców.

30. W jaki sposób URE będzie w najbliższych latach wspierało implementację inteligentnej energetyki (w jej każdym obszarze) w Polsce?

Odpowiedź zawarta w komentarzu do pkt 29.

Treść Interpelacji nr 32747